Na Festu, u okviru programa “Prigovor savesti”, 2. marta premijerno će biti prikazano domaće ostvarenje “Buđenje iz mrtvih”. To je dvanaesti igrani film scenariste i reditelja Miloša Radivojevića. Snimljen je 10 godina nakon njegove drame “Ni na nebu, ni na zemlji”. Nakon dugogodišnjih uzaludnih i individualnih pokušaja da jedan od svojih autorskih scenarija uključi u neku vrstu budžetskog finansiranja, Radivojević sa glumcem Svetozarem Cvetkovićem i grupom saradnika, pokreće inicijativu koja omogućava realizaciju filma “Buđenje iz mrtvih”. Svi ulaze u projekat kao autori i utemeljivači grupe “Testament films”.

Drama je snimana na lokacijama Beograda, Kovilja, obalama Dunava, na zrenjaninskom putu... Glavne uloge su poverene: Svetozoru Cvetkoviću, Ljubi Tadiću, Aniti Mančić, Aleksandri Janković, Ani Franić, Tihomiru Staniću, Buletu Gonciću i Nenadu Ćiriću. Direktor fotografije Radoslav Vladić, uz reditelja i art direktora Nemanju Petrovića, odlučio se, nakon velikog broja snimljenih dela, za fotografiju čudne fakture, koja tokom filma gubi boju, ali koja joj se pri kraju sa razlogom vraća.

Kompozitor Kornelije Kovač isprobava do sada ne istražene motive sopstvenog rada na filmskoj muzici, pokušavajući da prati košmarne rediteljeve želje, jer se njegov junak obračunava sa sopstvenim delom. Zbog toga je muzika u ovom filmu specifična i može se reći nekarakteristična za dosadašnji Kovačev rad.

Po rečima samog reditelja “Buđenje iz mrtvih” može biti i autobiografski film, ali ne samo jednog čoveka, već svih nas, jer obrađuje propuštene godine, uprljane sudbine, ne samo jedinki, već i naroda u celini. Radivojevićevo ostvarenje je svedok jedne sahranjene generacije ovog podneblja, generacije koja bi mogla promeniti mnogo toga kada bi se vratila u život…

Priča filma “Buđenje iz mrtvih” događa se početkom bombardovanja Beograda, marta 1999. godine, ali istovremeno prati dešavanja i u još jednom srpskom gradiću. Četrdesetogodišnji Miki, neostvareni pisac i razočarani docent na Katedri za umetnost, obeshrabreni demokrata i otpušteni kolumnista tiražnih dnevnih novina, izlazi iz vlastitog groba i ulazi u vlastiti život. Obilazi svoju porodicu u Beogradu, starog, na smrt bolesnog oca u malom gradu u kome je rođen, prijatelje, ljubav iz mladosti, i kroz kontakte i priču sa njima oslobađa i njih i sebe, vlastitih iluzija.

Ono što nije uspeo godinama “za života” pokušava da obavi kao mrtvac, tokom 48 časova, ne bi li na neki način, “post mortem”, spasao obraz vlastite sredine i plemena, ne misleći pritom mnogo o sopstvenom. Čitav taj posao obavlja brzo, nespretno i prilično umazan mastilom i krvlju, ali sa “čistom savešću” bića koje se posle čitavog života oklevanja, kolebanja i sumnji, opredelilo za akciju. Vraća se u vlastiti, udobni, mirni, topli i sigurni grob, da provede vreme preostalo do kraja jednog pogrešnog i opakog sveta.