Samo u dva dana, domaća pozorišna i filmska umetnost izgubila je dva velikana – uvek nasmejanog glumca Mihajla Batu Paskaljevića i reditelja Ljubomira Mucija Draškića.

Mihajlo Bata Paskaljević

Iako je bio optimista do poslednjeg trenutka i verovao da će ozdraviti, nadanja Mihajla Bate Paskaljevića nisu se ispunila. Umro je juče ujutro, a pre samo 10-ak dana, novine su objavile njegove slike na kojima je, nasmejanog lica, iz bolničke postelje, obećavao da će skoro kući i da mu mlade medicinske sestre podižu moral. Bata Paskaljević rođen je u Požarevcu 24. januara 1923. kao sin bogatog Grka Zoje Paskalja. Detinjstvo i mladost proveo je u Kruševcu i tu započeo pozorišnu karijeru. U Beogradu stupa u KUD “Ivo Lola Ribar” i u Akademsko pozorište u Beogradu. Studirao je na Dramskom odseku Muzičke akademije i na Filozofskom fakultetu. Izvesno vreme posle rata bio je član je Narodnog pozorišta, od 1950. Beogradskog dramskog, a od 1975. pa do poslednjeg dana član Pozorišta na Terazijama. Igrao je u vise od 100 pozorišnih predstava, isto toliko filmova i oko 50 TV-drama i serija. Bio je retko kada u glavnim ulogama, ali su sve njegove role uvek bile zapažene. U toku karijere pokazao se kao izvrstan komičar, a njegove retke dramske uloge, poput one u filmu “Već viđeno” (1987) Gorana Markovića pokazale su da je talentovan i za takav način filmske igre. Često je sarađivao sa Zdravkom Šotrom koji ga je poslednjih dana gotovo svakodnevno posećivao u bolnici. igrao je u njegovim filmovima “Zona Zamfirova”, ali premijeru “Pljačke Trećeg rajha” nije dočekao.

Ljubomir Muci Draškić

Ljubomir Muci Draškić rođen je 20. juna 1937. godine u Zagrebu. Pozorišnu akademiju studirao je u Beogradu, a kasnije je, uz Bojana Stupicu i Miru Trailović, bio jedan od utemeljivača Ateljea 212. Bio je dugogodisnji profesor rezije na beogradskom FDU, a najviše je režirao u Ateljeu, gde je jedno vreme (od 1984. do 1996.) bio i upravnik. Muci Draškić rezirao je više od 100 predstava. Ostaće upamćen po kultnim komadima koje je uradio u Ateljeju, pre svih po “Radovanu Trećem” sa legendarnim Zoranom Radmilovićem i “Kralju Ibiju” (1964) takođe sa Radmilovićem u glavnoj ulozi, Kultne su i njegove druge predstave u Ateljeu – “Kartoteka” (1962), sa Cicom Perovićem u glavnoj ulozi, “Kafanica, sudnica, ludnica” (1965) Brane Crnčevica sa dream timom (Z. Radmilović, D. Stojković, B. Todorović, M. Butković, R. Sokić, V. Stojiljković, T. Načić), zatim zabranjena “KaPe dole” Ace Popovića iz čuvene 1968. sa Radetom Markovićem i Borom Todorovićem, “Maratonci trče počasni krug” (1972) Duška Kovačevića, “Sveti Georgije ubiva azdahu” Kovačevića sa Petrom Kraljem, “Audijencija-Vernisaž” Vaclava Havela sa Svetlanom Bojković (njegovom dosadašnjom suprugom), Borom Todorovićem, Danilom Batom Stojkovićem i Petrom Kraljem, “Bekstvo” (1997) Bulgakova sa Tikom Stanićem, Nikolom Simićem, Đuzom, te njegova 35. i nažalost zadnja, Molijerov “Građanin plemić” sa Petrom Kraljem, Tanjom Bošković, Goricom Popović...